Verhalenboek

Waargebeurde (sterke) verhalen over het ontstaan van Afrika Dorp!

Shoppen in Gambia (februari 2008) Voor de aankleding van het dorp! Begin februari (2008) moest ik toch al voor mijn eigen stichting een week naar Gambia. En! Ik kreeg ditmaal een heel leuk verzoek! Of ik de inrichting van de hutten van het Afrikadorp in Brunssum wilde inkopen. Potten, pannen, emmers, zeven. Van alles wat zou passen in en om de hutten. Naast dat het een leuke klus was, vond ik het ook leuk dat op deze manier enkele kleine handelaren in Gambia een voordeeltje zouden hebben aan de Parade, ver weg in Brunssum. Van te voren had ik al contact opgenomen met een expediteur, ik had een telefoonnummer van een Gambiaanse meneer waar ik de spullen af moest geven… die zou ze dan in de container doen, in een schip naar Nederland….allemaal heel spannend! Aangekomen in Gambia had mijn eigen coördinator al contact opgenomen met deze man. Hij had de container gezien, wist hoe alles ingepakt moest worden, dat was een goede start. Shoppen maar! Diezelfde middag besloten we al even naar een kleine markt te gaan voor kruiden, colanoten, poedertjes, lokale medicijnen, etc want in het Afrikadorp willen we ook een klein marktje met deze dingen maken. We waren helaas een beetje aan de late kant. Het was de eerst zaterdag van de maand en de vrouwen hadden vandaag hun handeltje iets eerder opgedoekt. Vandaag leverden ze allemaal 2 dalasi in (6 eurocent) en één van hun was dan de gelukkige om deze verzamelde dalasies te krijgen, wel 100 dls! om zich even rijk te voelen. Er heerste een ongedwongen vrolijkheid, sommigen dansten want één van hun was vandaag 3 euro rijker geworden. Heel bijzonder om mee te maken, maar de kruiden, die misten we vandaag. Gelukkig bleken de mannen hun handel nog open te hebben dus konden we wel een voorraad andere huishoudelijke spulletjes inkopen zoals knijpers, nagelborsteltjes, plastic kannetjes, mottenballen, potjes zalf, zeep en nog veel meer. We besloten verder zoveel mogelijk spullen verder landinwaarts te kopen. Het liefste wilden we nieuw aangekochte spullen gedeeltelijk ruilen voor gebruikte, oudere spullen want ons dorp in Brunssum moest geen blinkende tentoonstelling worden. Dat bleek echter, in de loop van de week een onmogelijke opgave! Ook Ebrima, mijn coördinator kon het maar niet begrijpen dat ik die prachtige nieuwe pannen wilde ruilen voor oude, misschien wel kapotte! pannen. In Brikama sloegen we onze slag. Wasemmers, manden, zeven, schalen van kalebassen en van emaillen, emmers, waterkruiken van ongebakken klei, theepotjes, brandertjes, het stapelde zich op. Uiteindelijk verzamelden we het meeste in het winkeltje van een bevriende verkoper maar ja… zijn winkeltje wat ook niet veel groter dan 3x3m. De kleien kruiken kochten we langs de weg, we rekenden ze af en vertelden dat we over een uurtje met de taxi langs zouden komen om ze op te halen. Toen we daar 2 uur later arriveerden waren de vrouwen net aan het bidden. De kofferbak open, inladen… maar nu begon onze taxichauffeur te protesteren. Dat kon niet! Hij kreeg problemen met de politie! Wij dachten: “inladen!” Dus met de kruiken op schoot reden we uiteindelijk weg. Overmorgen zouden we nog de wasemmers en schalen op komen halen. Na een half uurtje rijden moesten we overstappen in een andere taxi en wat zag ik tot mijn schrik! We hadden in onze haast niet 3 waterkruiken maar 4 meegenomen! Maar dat vond ik verschrikkelijk. Die vrouwen waren zo vriendelijk geweest en nu hadden we er per ongeluk eentje meegepikt. Die ene kruik moest terug. Die nacht veranderde ik van gedachte. De kruik was 150 dls waard, 5 euro. Het transport naar Nederland zou een veelvoud zijn. dus dat was geen optie. Ik zou de kruik als cadeautje aan Ebrima geven en overmorgen gewoon die 150 dls nog gaan betalen. Dat waren dan maar “onvoorziene kosten” voor de Parade. Ik ben verder gratis dus vooruit maar. Maar twee dagen later hadden we het weer zo druk dat ik de vrouwen niet meer op kon zoeken. Ik gaf Ebrima 150 dls met het verzoek om de dag erna nogmaals naar Brikama te reizen en de kruiken af te rekenen. Hij zou dan meteen nog de laatste spullen inkopen terwijl wij een dagje strand hadden. Die avond vertelde hij me: “De vierde pot was een cadeautje geweest van de vrouwen voor mij. Ze hadden de pot expres bij de gekochte spullen gelegd.” Lachend vervolgde hij: “Toen heb ik maar uitgelegd dat die 150 dls een cadeautje van jou voor hen was. Ze danken je hartelijk.” De laatste dagen waren hectisch. Ik moest nog erg veel voor mijn eigen stichting doen. Maar we zagen nog wel kans een Nederlandse meubelontwerpster te ontmoeten die getrouwd was met een Gambiaanse meubelmaker. Toen ze hoorde ik de kleikruiken (ongebakken) wilde gaan vervoeren in de plastic wasemmers wist ze me te overtuigen dat die potten nooit heel aan zouden komen. Dus in plaats van de spullen nu naar de container te brengen besloten we dat er houten boxen voor de potten gemaakt zouden worden waar de potten in opgehangen zouden worden. Tja, het klonk heel logisch.. ik doe dit werk ook niet dagelijks! Dus wij vetrokken uit Gambia met de belofte van Ebrima dat alles op tijd in de container zou zitten. Drie weken thuis… waren de houten boxen nog niet klaar,,, en ik begon ‘m flink te knijpen. Het is toch een nachtmerrie scenario wanneer die spullen allemaal een weekje na de Parade in Nederland aankomen! Maar begin maart kwam de eerste verlossende mail. De container zou 15 maart naar de haven gaan dus morgen ging Ebrima de spullen brengen. 16 Maart: de spullen zaten erin maar de container was niet vertrokken… In Nederland kreeg ik nu de geruststelling dat de expediteur zelf de eerste week van april in Gambia is om de container op een schip te plaatsen. Eind mei moeten de spullen in Coevorden zijn. En dan is de grote vraag: Zijn de kleikruiken nog heel??? We zullen het ALLEMAAL zien in juli bij de Parade! Toch?   Eline (organisatie Afrika-Dorp)

Een plas water op het bouwterrein (05 juni 2008) Het regent. Afgelopen nacht ook al. Aangekomen bij het Vijverpark in Brunssum staan de tentjes van de bouwers er armetierig bij. Ze zitten in de bouwcontainer waar ze in koken, eten en sommigen slapen. Hadja de kokkin is daar een lekker ontbijtje aan het klaarmaken. Precies voor de ingang van deze container ligt een enorme plas water. Met een omweg en sprong probeer ik mijn gympen droog te houden. Bah! Hollands weer! Maar even later lopen we over het terrein. De eerste karkassen van de hutten staan er. Geweldig! Vol enthousiasme vertelt Gabriel Kaka, de leider van het bouwteam, over de volgende stap in het bouwproces. “We halen nu de leem en de koeienstront en dat mengen we door het hooi. Dat maken we nat met water en dekken we af met een zeil. Zo moet het twee dagen liggen.” Het water moeten ze halen aan de overkant van de straat, bij een brandweer tap. Behalve nu! “Mooi hè, die plas met water” lachen de bouwers “Dan hoeven we niet zover te lopen” en ze scheppen hun emmers vol. Even later stapt er een journalist het terrein op. Gabriel wast snel zijn handen…. Precies… in de plas met water…! Stralend kijkt hij op “Zie je, je kunt er zelfs je handen in wassen.” Tja, leg maar eens aan een Nigerees uit dat regen niet welkom is. Erger, leg maar eens aan ze uit waarom wij altijd klagen! Eline

Tetanus injectie...(06 juni 2008) Vanmorgen is het riet voor de dakbedekking gebracht. De 250 bossen zijn door Eurohandelsonderneming gebracht. Op aanraden van Eline zijn alle werkers gevaccineerd tegen tetanus. Vanwege de poep. Tetanus is echt gevaarlijk. Vandaar. Dat was nog een heel gedoe. Een dokterspraktijk (laten we de naam niet noemen) in Brunssum liet weten dat ze het teveel gedoe!!!! vonden. Ik moest dit via de GGD regelen. Tetanus kan dodelijk zijn!!. Bij de GGD kun je bellen tussen half negen en 12 uur om een afspraak te maken bij de afdeling reisvaccinaties. "Dit is geen reis, mevrouw, dit is werk en de spuit moet nu gezet. " "Dat kan niet. Denkt u dat wij zomaar iemand in huis hebben die kan prikken??" Gelukkig was ik met oud collega's wandelen in Brunssum, nadat ik ze het dorp in wording heb laten zien. De vrouw (Jacqueline Meens) van de collega uit Brunssum is doktersassistente. Zij heeft bij haar werkgever/arts recepten geregeld. Ook de apotheker vond het heel verstandig dat we dit deden. En Jacqueline heeft ter plekke de vaccinaties gezet. Ik geloof dat ik een boze brief moet schrijven naar zowel de GGD als naar dokterspraktijk. Of naar de inspectie van de volksgezondheid. Hoe de baas van Jacqueline heet, weet ik niet. .jammer: want hij mag best genoemd worden voor zijn inzet! Overigens: Wij nederlanders zijn allemaal keurig tegen DTP ingeent maar bij de Nigerese werkers krijgen we het niet 100% duidelijk dus nemen we geen enkel risico. Gabriël zou wel even kinderen met wondjes (diep) kunnen verbieden met hun handen in de stront te gaan maar ze zullen zelf ook wel uitkijken. Doris

7 vrouwen en een baby (13 juni 2008) De bussen rijden niet. Toch willen we naar Brunssum. Op het station in Heerlen wordt de groep Afrikaanse vrouwen alsmaar groter. “Ik had nog twee vriendinnen, die vinden het ook leuk om mee te doen” Het zijn de toekomstige gastvrouwen van het Afrika Dorp. Ze komen uit alle windstreken van Afrika: Sierra Leone, Ethiopië, Kongo, Rwanda, Burundi. Nu lopen ze nog in een jeans, straks in een Afrikaanse jurk met een schaal op hun hoofd. Dan gaan ze iets laten zien van hun “oude thuis”. Maar eerst moet ik ze nu naar Brunssum zien te krijgen. Inmiddels staan er 10 vrouwen. Niet allemaal even smal. Doris is ook met haar auto gekomen om te helpen maar nu blijkt dat ze met de kleine auto, een koekblik op 4 wielen, is gekomen. Nou, we moeten het maar proberen… Doris loopt met 4 vrouwen weg, maar ze heeft wel de smalste meegenomen! Nou stapelen dan maar. Wanneer er 3 vrouwen hebben plaatsgenomen op de achterbank is deze vol. Onvoorstelbaar! Als mijn kinderen daar zitten is er nog zoveel ruimte over! Ik moet 6 vrouwen, een baby en een wandelwagen kwijt. De achterbak, een stationmodel, daar kan er ook 1. Uiteindelijk hebben we het portier dicht, de laatste vrouw ligt bijna languit over de andere 3 heen. Met die baby dan nog natuurlijk. Maar ik geloof dat niemand zich er aan stoort. In Afrika gaat het ook zo. Geen probleem. Eline

Gabriel integreert in Brunssum Inmiddels woont Gabril met zijn makkers al 3 weken min of meer in de container op het terrein. Overdag komen er scholieren langs en wordt er gewerkt, ’s avonds moet er een oogje in het zeil gehouden en kan hij ook lekker even naar de kroeg. Want echt gezellig is die container natuurlijk niet. Nou, dat hebben de mensen in Brunssum ook bemerkt. Bovendien hebben ze nòg iets bemerkt. Namelijk: Gabriel houdt van voetbal en Gabriel is voor Nederland! Zijn oranje muts, bij de eerste wedstrijd, heeft zijn uitwerking gehad. Inmiddels wordt hij opgehaald voor de wedstrijd en krijgt hij véél te veel bier aangeboden. Na twee weken kunnen we vaststellen dat de integratie van Gabriel in Brunssum van twee kanten geslaagd is. Misschien moet er in Den Haag ook maar eens een Afrikaans dorp gebouwd worden.   Eline

De kruiken uit Gambia / Shoppen in Gambia (deel 1) Misschien ben je een lezer van het eerste uur en vraag je je af hoe het nu is afgelopen met die kruiken… Nou, goede vraag! We weten het nog steeds niet. Maanden hebben we in spanning gezeten of de container überhaupt wel op tijd in Nederland zou zijn. Machteloos gevangen in het netwerk van bureaucratie. De container zou 15 maart vertrekken… nee het werd een maand later. De expediteur reisde zelf af naar Gambia om de boel vlot te trekken. En hij kwam ook weer terug… zonder container. Hou vol, aanstaand weekeinde vertrekt de container (27 april inmiddels) Een week later: de container is de 28e vertrokken! Yes! De reis duurt 6 weken dus we zijn op tijd. Drie weken later een mailtje uit Gambia van Ebrima: de container heeft 3 weken oponthoudt gehad in de haven en is pas afgelopen week vertrokken! Het is 25 mei…ik tel de 6 weken af… dat kan nog net goed gaan. Zo’n schip vaart toch in een dag of 10 naar Europa? 10 juni een mailtje van de expediteur. Het schip is aangekomen in Rotterdam. Of ik een lijst kan maken van wat er in zit en wat de inkoopwaarde daar van is. Ik heb de lijsten al klaar, tot op knijpertjes nauwkeurig. Nu is het al 20 juni en ik hoor nog steeds niets. Hoe lang duurt de bureaucratie in Nederland? Gelukkig ben ik druk met andere zaken van het dorp maar het zou toch “sneu’ zijn wanneer we straks geen inrichting hebben voor de hutten…. Eline

Toch hetzelfde? Er is niet genoeg koeienstront om te mengen met het leem. Daarmee worden de muren van de hutten opgemetseld. Dus even een tochtje door de dorpen om een boer te vinden met de koeien op stal. In Merkelbeek hebben we boer Van Sloun gevonden. Eigenlijk is hij slager en houdt zijn vee voor vlees. Hij heeft allerlei soorten mest. Van gierputmest die erg nat is, tot droge. Gabriel is meteen enthousiast een stal ingesprongen en heeft de mest met zijn handen gekeurd. Lekker smeuïg moet het zijn. De volgende dag heeft Van Sloun een prachtige kwaliteit naar het terrein gebracht. Daar ligt het nu te dampen. Tot afgrijzen van de leerlingen die komen helpen om het te verwerken. Deden we dat vroeger niet hetzelfde? De vakwerkhuizen zijn ook opgebouwd met koeienstront en leem. Doris

Sterkste man! Wij laten ons niet klein krijgen! De sterkste man van Nederland bewaakt ons terrein na de brand!